September 26, 2009
September 9, 2009
September 2, 2009
Mae Ya Water Fall
မယ္ရေရတံခြန္က ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႕မွာ အျမင့္ဆုံး ေရတံခြန္တခု ျဖစ္ပါတယ္။
မယ္ရေရတံခြန္မွာ ေရကူးလို႔ မရဘူးလို႔ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအာက္က ပုံမွာ လူမိုက္ေလးတေယာက္ ေရထဲမွာ အိပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီလူမုိက္ေလးက ေရွ႕မၾကည့္ေနာက္မၾကည့္ပဲ တဇြတ္ထုိးလုပ္တတ္ပါတယ္။ တူတူသြားတဲ့ သူေတြ တေယာက္မွ မကူးဘူး။ လူမုိက္ေလး တေယာက္ပဲ ကူးတယ္။ (အဲဒီမွာ ေရမကူးရဘူးလို႔ စာေရးထားတဲ့ က်န္တဲ့သူေတြက ေတြ႔ၿပီး လူမုိက္ေလးတေယာက္ပဲ မေတြ႔ဘူး ဟီးဟီး..)
မယ္ရေရတံခြန္မွာ ေရကူးလို႔ မရဘူးလို႔ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအာက္က ပုံမွာ လူမိုက္ေလးတေယာက္ ေရထဲမွာ အိပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီလူမုိက္ေလးက ေရွ႕မၾကည့္ေနာက္မၾကည့္ပဲ တဇြတ္ထုိးလုပ္တတ္ပါတယ္။ တူတူသြားတဲ့ သူေတြ တေယာက္မွ မကူးဘူး။ လူမုိက္ေလး တေယာက္ပဲ ကူးတယ္။ (အဲဒီမွာ ေရမကူးရဘူးလို႔ စာေရးထားတဲ့ က်န္တဲ့သူေတြက ေတြ႔ၿပီး လူမုိက္ေလးတေယာက္ပဲ မေတြ႔ဘူး ဟီးဟီး..)
July 25, 2009
November 23, 2008
November 7, 2008
ေ၀းခဲ့ျပီပဲ .....
သိပ္ခ်စ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို
နင္သိေအာင္ ေျပာျပခ်င္လိုက္တာ။
တစ္ျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဘးမွာ.....
ရယ္ေမာေနမဲ့ နင့္ရဲ႕ပံုရိပ္ကို ေတြးမိရင္
ရင္တစ္ခုလံုး နာက်ဥ္ရတယ္။
ေဝးခဲ့ျပီပဲ.....
မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသေပမယ့္.....
နင္ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုနဲ႔.....
နင္ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်ိန္တန္ရင္.....
ျပန္လာမယ္ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္း.....
ခ်စ္သူ.....
ငါ ယံုၾကည္စြာ... ေမွ်ာ္လင့္ဆဲပါ။
chawchawnge
နင္သိေအာင္ ေျပာျပခ်င္လိုက္တာ။
တစ္ျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဘးမွာ.....
ရယ္ေမာေနမဲ့ နင့္ရဲ႕ပံုရိပ္ကို ေတြးမိရင္
ရင္တစ္ခုလံုး နာက်ဥ္ရတယ္။
ေဝးခဲ့ျပီပဲ.....
မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသေပမယ့္.....
နင္ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုနဲ႔.....
နင္ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်ိန္တန္ရင္.....
ျပန္လာမယ္ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္း.....
ခ်စ္သူ.....
ငါ ယံုၾကည္စြာ... ေမွ်ာ္လင့္ဆဲပါ။
chawchawnge
November 1, 2008
လြမ္းမႈန္ဆမ္းတဲ့ည
တမ္းတမ္းတတ လြမ္းေနရခို္က္တို္င္းမွာေတာင္
လိႈက္ေမာရိႈက္ဖို......နင့္...ကို ခ်စ္ေနေသးရဲ႕...
ညသန္းေခါင္ၾကီးကလည္း...အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔
ကိုယ့္ေဘးနားလာရပ္...ေမွာင္ရက္မတ္တပ္ၾကီး....
ေကာ္ဖီခြက္ေလးအေရွ႕မွာ......ကဗ်ာတစ္စေလးနဲ႔အတူ
ကိုယ္ကို...ကူျပီးလြမ္းေပးေနၾကတယ္။
ေသာၾကာအရပ္ကို လွမ္းေငးေတာ့...
ၾကယ္စင္ေတြ ေဖြးေဖြးေ၀့ေ၀့ေျပးလို႕...ကိုယ့္ခ်စ္သူေလး
စာၾကည့္စာပြဲေလးေပၚေမးတင္...
ကိုယ့္ကို မလြမ္းဘဲ....၊
သင္ရိုးက်မ္းခ်က္ေတြကိုသာ ေက်ညက္ေအာင္
မွတ္သားေလ့က်င့္ေနပါကြယ္။
ဒီေဆာင္းရက္စြဲေတြကို
ငါ...နင့္ အၿပဳံးတစ္ပြင့္နဲ႔တင္
ေက်ာ္ျဖတ္ထား၀ံ့တာေပါ့.....
ဒီလို...
တမ္းတမ္းတတ လြမ္းေနရခို္က္တို္င္းမွာေတာင္
လိႈက္ေမာရိႈက္ဖို......နင့္...ကို ခ်စ္ေနေသးရဲ႕...
ဘုန္းသန္႔ခန္႔
လိႈက္ေမာရိႈက္ဖို......နင့္...ကို ခ်စ္ေနေသးရဲ႕...
ညသန္းေခါင္ၾကီးကလည္း...အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔
ကိုယ့္ေဘးနားလာရပ္...ေမွာင္ရက္မတ္တပ္ၾကီး....
ေကာ္ဖီခြက္ေလးအေရွ႕မွာ......ကဗ်ာတစ္စေလးနဲ႔အတူ
ကိုယ္ကို...ကူျပီးလြမ္းေပးေနၾကတယ္။
ေသာၾကာအရပ္ကို လွမ္းေငးေတာ့...
ၾကယ္စင္ေတြ ေဖြးေဖြးေ၀့ေ၀့ေျပးလို႕...ကိုယ့္ခ်စ္သူေလး
စာၾကည့္စာပြဲေလးေပၚေမးတင္...
ကိုယ့္ကို မလြမ္းဘဲ....၊
သင္ရိုးက်မ္းခ်က္ေတြကိုသာ ေက်ညက္ေအာင္
မွတ္သားေလ့က်င့္ေနပါကြယ္။
ဒီေဆာင္းရက္စြဲေတြကို
ငါ...နင့္ အၿပဳံးတစ္ပြင့္နဲ႔တင္
ေက်ာ္ျဖတ္ထား၀ံ့တာေပါ့.....
ဒီလို...
တမ္းတမ္းတတ လြမ္းေနရခို္က္တို္င္းမွာေတာင္
လိႈက္ေမာရိႈက္ဖို......နင့္...ကို ခ်စ္ေနေသးရဲ႕...
ဘုန္းသန္႔ခန္႔
October 21, 2008
October 19, 2008
ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ၾကယ္ေၾကြသတို႕သမီး
ရွိသမွ်သစ္ပင္ေတြအားလံုးတ၀ုန္း၀ုန္းလဲ ၿပိဳေနတဲ့ေတာအုပ္ကို မီးလက္တစ္ဆုပ္နဲ႔သာလွမ္းပက္လိုက္ပါေတာ့ တန္ခိုးရွင္ရယ္.....
ရပ္တန္႔ျခင္းနဲ႔မခိုင္မာရင္ လွဲၿပီးသာေနလိုက္ခ်င္တာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕သဘာဝပါ.....
သူ႔ကိုျမတ္ႏိုးမိကတည္းက ကိုယ့္ကိုကိုယ္မင္နီျပန္တားရင္းရင္ထဲမွာရဲဗေလာင္းခတ္ေနခဲ့ၿပီပဲ......
ငါဟာမငိုတတ္ေပမယ့္ ဝမ္းနည္းစရာရွိရင္ေတာ့ ၀မ္းနည္းတတ္တဲ့သာမာန္လူငယ္ပါ.....
ငါ့ကိုေခၚပါ.....
မိန္းကေလး.....
မင္းေခၚရင္ေတာင္နဲ႔တိမ္ကို ငါေက်ာ္ၿပီးလိုက္ခဲ့ခ်င္ပါတယ္......
ဘာမွမထူးျခားတဲ့ပံုမွန္ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ေလးအက္ေၾကာင္းထပ္ေနတယ္.....
ကြ်န္ေတာ္ကသူ႔ကိုခ်စ္တယ္.....
သူကသိေတာင္မသိဘူး.....
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေန႔ေတြညေတြထပ္မံကုန္ဆံုးသြားတယ္.....
ကြ်န္ေတာ္လည္းေနျမင့္ေလရင္ပြင့္ေလျဖစ္လာပါေရာ.....
သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သူသိေစခ်င္တယ္.....
တံစဥ္ကိုင္ထားတဲ့ လယ္သမားရဲ႕ေရွ႕မွာစပါးပင္ေလးခါးကိုင္းေပးၿပီး အခုတ္ခံရသလိုမ်ဳိး႐ိုက်ဳိးသိမ္ေမြ႔စြာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္သြားမွာပါ.....
စံပယ္ေတြအ႐ူးအမူးေၾကြေနၾကတယ္.....
ေျမျပင္ညိဳေတြလည္းပတ္ၾကားအက္ကြဲေနရဲ႕.....
လမ္းေပၚမွာငါတစ္ေယာက္တည္း.....
(သံ.....ဇဥ္)ေရ.....
ငါခပ္ရင့္ရင့္ေၾကကြဲေနတယ္.....
(ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ၾကယ္ေၾကြသတို႕သမီးမွ)
winyoesoon.tyz
ရပ္တန္႔ျခင္းနဲ႔မခိုင္မာရင္ လွဲၿပီးသာေနလိုက္ခ်င္တာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕သဘာဝပါ.....
သူ႔ကိုျမတ္ႏိုးမိကတည္းက ကိုယ့္ကိုကိုယ္မင္နီျပန္တားရင္းရင္ထဲမွာရဲဗေလာင္းခတ္ေနခဲ့ၿပီပဲ......
ငါဟာမငိုတတ္ေပမယ့္ ဝမ္းနည္းစရာရွိရင္ေတာ့ ၀မ္းနည္းတတ္တဲ့သာမာန္လူငယ္ပါ.....
ငါ့ကိုေခၚပါ.....
မိန္းကေလး.....
မင္းေခၚရင္ေတာင္နဲ႔တိမ္ကို ငါေက်ာ္ၿပီးလိုက္ခဲ့ခ်င္ပါတယ္......
ဘာမွမထူးျခားတဲ့ပံုမွန္ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ေလးအက္ေၾကာင္းထပ္ေနတယ္.....
ကြ်န္ေတာ္ကသူ႔ကိုခ်စ္တယ္.....
သူကသိေတာင္မသိဘူး.....
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေန႔ေတြညေတြထပ္မံကုန္ဆံုးသြားတယ္.....
ကြ်န္ေတာ္လည္းေနျမင့္ေလရင္ပြင့္ေလျဖစ္လာပါေရာ.....
သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သူသိေစခ်င္တယ္.....
တံစဥ္ကိုင္ထားတဲ့ လယ္သမားရဲ႕ေရွ႕မွာစပါးပင္ေလးခါးကိုင္းေပးၿပီး အခုတ္ခံရသလိုမ်ဳိး႐ိုက်ဳိးသိမ္ေမြ႔စြာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္သြားမွာပါ.....
စံပယ္ေတြအ႐ူးအမူးေၾကြေနၾကတယ္.....
ေျမျပင္ညိဳေတြလည္းပတ္ၾကားအက္ကြဲေနရဲ႕.....
လမ္းေပၚမွာငါတစ္ေယာက္တည္း.....
(သံ.....ဇဥ္)ေရ.....
ငါခပ္ရင့္ရင့္ေၾကကြဲေနတယ္.....
(ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ၾကယ္ေၾကြသတို႕သမီးမွ)
winyoesoon.tyz
October 13, 2008
ေမြးရပ္ေျမရဲ႕ အေၾကာင္း
ဒီစာကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အီးေမးလ္ကို ပို႔ေပးလိုက္လို႔ ေပါက္ကရဘေလာ့ဂ္ေလးမွာ တင္ျပေပးထားပါတယ္။ အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။
ကမၻာအႏွံ႔က “ေရႊ” .. တံဆိပ္ေလာ္စပီကာေတြ
ကူပါ ကယ္ပါ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေနရတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမအေၾကာင္းနဲ႔
ခင္ဗ်ားတို႔ နားထဲကို သံရည္ပူ ေလာင္းပါရေစ။
ဆရာဝန္ေတြက ေဆးေရာင္း
အင္ဂ်င္နီယာေတြက ေစ်းေရာင္း
ေတာ္သူေတြအကုန္ ေဘးေဂ်ာင္း
လူငယ္ေတြ အကုန္ အေတြးေစာင္း
ခြင္ရွာႏုိင္မွ သူေဌးေလာင္း ျဖစ္ႏုိင္မယ္။
အစုိးရကအစ သူခုိးဓားျပေတြဆို
ေပါင္းစားတတ္ရင္ေတာ့ မုိးက်ေရႊကိုယ္
တိုင္းျပည္တစ္ခုလုံး ပိုးက်ေနလို႔
သူမ်ားဆီမွာ ကၽြန္ခံဖို႔ Go ၾကေပဗ်ဳိ႕။
ညာဥ့္ငွက္မေလး တစ္ေယာက္က ေဖာက္သည္ေမွ်ာ္
ေစ်းသည္မေလးတစ္ေယာက္က ဝယ္သူေမွ်ာ္
အေၾကြးပင္လယ္ႀကီးထဲ ကယ္သူမေပၚ
ေခတ္ႀကီးကိုက လည္သူေဆာ္
ေရွ႕ေနာက္ မစဥ္းစားမိခဲ့တဲ့ ေမာင္ႏွံ
ေမြးလာမယ့္ ကေလးကေတာ့ အေခ်ာင္ခံ။
ဂ်ာနယ္ေတြက အတင္းအဖ်င္း ေရာင္းစား
လူပြဲစားေတြက အခ်င္းခ်င္း ေရာင္းစား
လူတစ္ခ်ဳိ႕က လမ္းမေတြေပၚမွာ ေတာင္းစား
ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ေက်ာင္းသြား
ပါရာဒို တစ္စီးက ဗြက္ေတြ စင္ေအာင္ ေမာင္းသြား
ငါတို႔ ငိုသံေတြကို
အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံတခ်ဳိ႕က မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
ဖ်ာခင္းခ်င္သူ တခ်ဳိ႕ကလည္း သနားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
မီးခဲကိုင္ထားရသလိုပဲဆိုတဲ့ ေစတနာရွင္တို႔၊
ဦးတည္ခ်က္ ဆယ့္ႏွစ္ရပ္နဲ႔ လူ႔ျပည္ကို ဖ်က္ေနတာလား။
ခင္ဗ်ားတို႔ စကားလုံး ႀကီးႀကီးေတြက ေကာ္ပီ သံစဥ္ပါ။
တျပည္လုံးလည္း နားညဥ္းေနၿပီ.. ေအာ္ဂလီ ဆန္ခ်င္စရာ။
ကုိယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့လည္း
မႏွစ္ကလည္း ဒီေနရာ
ဒီႏွစ္လည္း ဒီေနရာ
႔ရပ္ေနလည္း ဒီေလာက္
ေျပးသြားလည္း ဒီေလာက္မို႔
ငါ့ေျခေထာက္ေတြကေတာင္ ငါ့ကို ေျပာတယ္။
သူတို႔ဆက္မေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ငါ့လက္ေတြကလည္း သစာေဖာက္ျပန္တယ္။
အရႈံးေပး လက္ေျမွာက္ၿပီး ေထာက္ခံတယ္။
ဒီလိုနဲ႔...
စိတ္ထဲမွာပဲ သိမ္းထားေနရတဲ့ အိပ္မက္ေတြလည္း ေခါက္ရုိးေၾက။
ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ျဖစ္လာတာေတြက ေဇာက္ထုိးေတြ။
လူ႔သက္တမ္း တစ္ဝက္က်ဳိးၿပီဆိုတဲ့ အခ်က္ေပးသံေတြလည္း ျမည္လာၿပီ။
က်န္တဲ့သက္တမ္း တစ္ဝက္ကို ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ေတာင္ အီလာၿပီ။
“ဆန္တစ္ျပည္ကို ၁၅၀၀ ေတာင္” အဲဒါ အဘြားညဥ္းတဲ့အသံ။
“ျမန္မာျပည္ဟာ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္ၾကေတာ့တဲ့အရပ္ ျဖစ္သြားၿပီ” အဲဒါ ခါးသီးတဲ့ အမွန္။
ဒီၾကားထဲ...
နာဂစ္က တစ္ခ်က္ေမႊ႔
ဧရာဝတီက လူေတြခမ်ာ အသက္ေစ့
တခ်ဳိ႕လူေတြကလည္း အေကြေရႊ႕
အစုိးရ ကုလားထုိင္ကေတာ့ တခ်က္မေရြ႕
ျမန္မာျပည္ႀကီးကေတာ့ ဝမ္းဗုိက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ အခက္ေတြ႕။
အစုိးရကအစ သူခိုးဓားျပ ေတြဆို
ေပါင္းစားတတ္မွ မုိးက်ေရႊကိုယ္
တုိင္းျပည္တစ္ခုလုံး ပိုးက်ေနလို႔
သူမ်ားဆီမွာ ကၽြန္ခံဖို႔ Go ၾကေပဗ်ဳိ႕။
ကမၻာအႏွံ႔က “ေရႊ” .. တံဆိပ္ေလာ္စပီကာေတြ
ကူပါ ကယ္ပါ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေနရတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမအေၾကာင္းနဲ႔
ခင္ဗ်ားတို႔ နားထဲကို သံရည္ပူ ေလာင္းပါရေစ။
ဆရာဝန္ေတြက ေဆးေရာင္း
အင္ဂ်င္နီယာေတြက ေစ်းေရာင္း
ေတာ္သူေတြအကုန္ ေဘးေဂ်ာင္း
လူငယ္ေတြ အကုန္ အေတြးေစာင္း
ခြင္ရွာႏုိင္မွ သူေဌးေလာင္း ျဖစ္ႏုိင္မယ္။
အစုိးရကအစ သူခုိးဓားျပေတြဆို
ေပါင္းစားတတ္ရင္ေတာ့ မုိးက်ေရႊကိုယ္
တိုင္းျပည္တစ္ခုလုံး ပိုးက်ေနလို႔
သူမ်ားဆီမွာ ကၽြန္ခံဖို႔ Go ၾကေပဗ်ဳိ႕။
ညာဥ့္ငွက္မေလး တစ္ေယာက္က ေဖာက္သည္ေမွ်ာ္
ေစ်းသည္မေလးတစ္ေယာက္က ဝယ္သူေမွ်ာ္
အေၾကြးပင္လယ္ႀကီးထဲ ကယ္သူမေပၚ
ေခတ္ႀကီးကိုက လည္သူေဆာ္
ေရွ႕ေနာက္ မစဥ္းစားမိခဲ့တဲ့ ေမာင္ႏွံ
ေမြးလာမယ့္ ကေလးကေတာ့ အေခ်ာင္ခံ။
ဂ်ာနယ္ေတြက အတင္းအဖ်င္း ေရာင္းစား
လူပြဲစားေတြက အခ်င္းခ်င္း ေရာင္းစား
လူတစ္ခ်ဳိ႕က လမ္းမေတြေပၚမွာ ေတာင္းစား
ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ေက်ာင္းသြား
ပါရာဒို တစ္စီးက ဗြက္ေတြ စင္ေအာင္ ေမာင္းသြား
ငါတို႔ ငိုသံေတြကို
အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံတခ်ဳိ႕က မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
ဖ်ာခင္းခ်င္သူ တခ်ဳိ႕ကလည္း သနားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
မီးခဲကိုင္ထားရသလိုပဲဆိုတဲ့ ေစတနာရွင္တို႔၊
ဦးတည္ခ်က္ ဆယ့္ႏွစ္ရပ္နဲ႔ လူ႔ျပည္ကို ဖ်က္ေနတာလား။
ခင္ဗ်ားတို႔ စကားလုံး ႀကီးႀကီးေတြက ေကာ္ပီ သံစဥ္ပါ။
တျပည္လုံးလည္း နားညဥ္းေနၿပီ.. ေအာ္ဂလီ ဆန္ခ်င္စရာ။
ကုိယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့လည္း
မႏွစ္ကလည္း ဒီေနရာ
ဒီႏွစ္လည္း ဒီေနရာ
႔ရပ္ေနလည္း ဒီေလာက္
ေျပးသြားလည္း ဒီေလာက္မို႔
ငါ့ေျခေထာက္ေတြကေတာင္ ငါ့ကို ေျပာတယ္။
သူတို႔ဆက္မေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ငါ့လက္ေတြကလည္း သစာေဖာက္ျပန္တယ္။
အရႈံးေပး လက္ေျမွာက္ၿပီး ေထာက္ခံတယ္။
ဒီလိုနဲ႔...
စိတ္ထဲမွာပဲ သိမ္းထားေနရတဲ့ အိပ္မက္ေတြလည္း ေခါက္ရုိးေၾက။
ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ျဖစ္လာတာေတြက ေဇာက္ထုိးေတြ။
လူ႔သက္တမ္း တစ္ဝက္က်ဳိးၿပီဆိုတဲ့ အခ်က္ေပးသံေတြလည္း ျမည္လာၿပီ။
က်န္တဲ့သက္တမ္း တစ္ဝက္ကို ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ေတာင္ အီလာၿပီ။
“ဆန္တစ္ျပည္ကို ၁၅၀၀ ေတာင္” အဲဒါ အဘြားညဥ္းတဲ့အသံ။
“ျမန္မာျပည္ဟာ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္ၾကေတာ့တဲ့အရပ္ ျဖစ္သြားၿပီ” အဲဒါ ခါးသီးတဲ့ အမွန္။
ဒီၾကားထဲ...
နာဂစ္က တစ္ခ်က္ေမႊ႔
ဧရာဝတီက လူေတြခမ်ာ အသက္ေစ့
တခ်ဳိ႕လူေတြကလည္း အေကြေရႊ႕
အစုိးရ ကုလားထုိင္ကေတာ့ တခ်က္မေရြ႕
ျမန္မာျပည္ႀကီးကေတာ့ ဝမ္းဗုိက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ အခက္ေတြ႕။
အစုိးရကအစ သူခိုးဓားျပ ေတြဆို
ေပါင္းစားတတ္မွ မုိးက်ေရႊကိုယ္
တုိင္းျပည္တစ္ခုလုံး ပိုးက်ေနလို႔
သူမ်ားဆီမွာ ကၽြန္ခံဖို႔ Go ၾကေပဗ်ဳိ႕။
Subscribe to:
Posts (Atom)
